Een mixer, muziek, fineliners en leve het leven

Vanochtend had ik zin om iets te bakken en toen ik mijn keukenla opendeed om daar spullen uit te pakken, zag ik de mixer. Ik had hem nu niet nodig, maar ik dacht wel; ‘ach, mijn moeder…’

Mijn moeder bakte graag en veel! Voor een gezin met 6 kinderen. Stapels pannenkoeken, cakes, taarten, brood… en wat zou ze dit leuk vinden, dat ik over haar schrijf en dat ik nog steeds haar mixer gebruik.

Een oud apparaatje van een goed merk dus, waar ik nog steeds plezier van heb. En meestal denk ik bij het gebruik ‘ach, mijn moeder…’

Mooie herinnering dus.

Muziek

Gisteren zette ik een willekeurige lijst van Spotify op. Met klassieke muziek. Ik hoorde muziek die mijn vader ook vaak op de piano speelde (nocturnes van Chopin). En ik dacht: ‘ach, mijn vader..’

Wat ben ik blij dat ik opgroeide met muziek. Ik leerde van klassieke muziek te houden. Mijn vader speelde orgel, kerkorgel en piano. De eerste muzieklessen kreeg ik van hem: trappend op een traporgeltje.

Later, toen ik altfluit speelde, speelde ik stukken van Händel, waarbij mijn vader piano speelde. Dat samen muziek maken vond ik heel bijzonder. Het maakte me blij en gaf me het gevoel van verbinding. Samen muziek maken doet meer dan welk gesprek dan ook.

Herinneringen

Ik heb veel mooie herinneringen aan mijn ouders. Als ik er met anderen over praat (‘mijn vader zei altijd..’ of ‘mijn moeder..’) volgt vaak een reactie van ‘o ja, mijn vader.. of moeder…’

Ik voel me rijk met mijn fijne jeugd, met deze herinneringen. En gesprekken erover zijn meestal fijn.

Hoe anders zijn de gesprekken als ik herinneringen aan Robbin wil delen. Afgelopen week merkte ik het opnieuw, hoe iemand letterlijk terugdeinsde toen ik zijn naam alleen al noemde. Men denkt al gauw aan ‘dood’. Ik denk bij Robbin aan zijn leven!

Communiceren over de dood is lastig. Als het om verlies van je kind gaat, is dat zo onvoorstelbaar en moeilijk voor ‘de omgeving’. Want och, verlies van je kind, dat is toch ‘het ergste dat je kan overkomen….’

Maar rouw is de andere kant van liefde. Ik wil gewoon mijn mooie herinneringen kunnen delen. In de film ‘Nomadland’ wordt het zo mooi verwoord: ‘Iemand is pas dood als er niet meer over hem gepraat wordt’

Liefde en leven, de andere kant van rouw

Ik praat heel graag over Robbin. Niet over zijn lijden, zijn ziekte, gemis en rouw, maar over zijn leven. Hoe hij mij leerde dansen en van het leven te genieten. Door hem ging ik weer piano spelen. Met hem tekende ik. Hij leerde mij ‘maak je niet zo druk om wat anderen denken’.  Hij… ik kan nog wel even doorgaan.

Door mijn werk en door de vele contacten met ‘lotgenoten’, weet ik hoe fijn ouders het vinden om over hun overleden kind te praten. Natuurlijk heeft rouw ruimte nodig, maar ook het leven, of het verlangen naar het leven van een kind, (soms zo pril afgebroken) mag aandacht krijgen.

Fineliners

Ik tekende veel met de fineliners van Robbin. In het begin van rauwe rouw was dat pijnlijk en wennen, want ‘ach, Robbin is er niet meer’. En toch was het ook troostvol. Door de tijd veranderde mijn gevoel. Want na en naast de pijn van het gemis, is er ruimte voor mooie herinneringen.

Bij het tekenen met zijn fineliners denk ik : ‘ach, Robbin…’

Creatieve inspiratie

Deze week een filmpje met vogeltjes. Je kunt op zoveel manieren troostvogeltjes maken. Tekenen, schilderen, met bloemblaadjes, op papier, op schilderdoek, oud hout, realistisch, fantasievol… enz. enz.

Kijk maar : https://www.youtube.com/watch?v=6T0yRVd2eZE


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Dot-Art, rouw en aangestipt

Een mail met stippen, omdat ik mijmerde over stippen, uitstippelen, aanstippen en omdat het zo leuk is om dot-art te maken.

Ik heb ‘drukke’ weken achter de rug. Niet in de zin van hard werken of veel doen, maar druk in hoofd en hart. Er waren intensieve dagen voor mij als moeder met rouw.

Dinsdagavond bezocht ik de musical ‘Next to normal’, gespeeld in het mooie theater ‘De Leeuw’ te Arnhem. Een aangrijpend verhaal dat mij raakte door het thema dood en psychiatrie. Gisteren denderde het na. Ik had het koud, ik miste Robbin en ik was verdrietig om hoe hij zijn laatste levensjaren leidde. Leed. Ik voelde zijn eenzaamheid.

Iets aanstippen

aangeraakt verdriet, schildering op hout

Waarom ik naar die musical ging? Ik zag de aankondiging via Ouders Overleden Kind en kreeg de voorstelling cadeau. Ik was benieuwd. En soms vind ik het fijn om het onderwerp rouw juist op te zoeken. Om te kunnen voelen wat ik voel, te laten zijn wat zich aandient. Een duik in de diepe zee van rouw….en dat theatertje leek me gewoon heel leuk! Daarbij is de ontmoeting met lotgenoten, mensen die ik ken via OOK, voor mij heel waardevol.

Iets aanstippen is iets kort benoemen. Soms is het kort benoemen van rouw al genoeg. Als iemand je rouw benoemt, kan dat fijn zijn. ‘Ik weet dat je verdrietig bent’. In de afbeelding laat ik het troostvogeltje een traan aanraken.

Dirk de Wachter

Ik ben fan van Dirk de Wachter, je hebt vast weleens van hem gehoord, een Belgische psychiater. Hij heeft het over de kunst van ongelukkig zijn. Dat je het gewoon eerlijk zegt als je je niet zo happy voelt.

Als we allemaal wat ‘doodgewoner’ communiceren over rouw en de gevoelens die daarbij spelen, zou het dan niet gemakkelijker worden?

Communiceren, of eigenlijk NIET-communiceren, speelde in de musical ook een rol. Waar de een wilde praten, dacht de ander: We kunnen beter zwijgen. Mensen groeien daardoor uit elkaar.

Durf jij als rouwende uit te spreken wat je voelt en wat je van de ander nodig hebt? En als je iemand kent met rouw, durf je zijn verdriet aan te raken?

Dot-Art, acrylverf op doek, gestempeld met kurk, spijkers en poscastiften

Creatieve inspiratie

Als kind al vond ik het heerlijk om met een viltstift op een blaadje te stippen. Herken je dat? En dan dat tikkende geluid erbij….. Ik ben overgeschakeld op het stippen met verf, met een
kurk. Eenvoudig en fijn om te doen. Het hoeft niets te worden. Maar het is wel leuk om er een beetje fantasie op los te laten.

Vandaag gaven die stippen me weer het gevoel: ik heb iets aangestipt, dus ik ben! En ja, dat zit nu eenmaal in mij…..natuurlijk ontstonden er troostvogeltjes.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Fases van rouw

Ken je ze? De 5 fases van rouw van Elisabeth Kübler-Ross? Ik weet nog hoe ik ze in een ver verleden uit mijn hoofd moest leren, voor mijn opleiding. En dat werd dan ook een toets vraag. Noem de rouwfases in chronologische volgorde (ontkenning, boosheid, onderhandelen, verdriet/depressie, accepteren).

Natuurlijk leerde ik ze uit mijn hoofd, maar niets van de betekenis drong tot me door. Zoals ik vroeger met rekenen de tafels uit mijn hoofd leerde, of met Duits de Duitse vervoegingen. Dat ‘accepteren’ vond ik gemakkelijk te onthouden als laatste. Want ja, dan is het klaar.

Rijtjes kennis zonder inhoud.

Zo werkt het natuurlijk niet bij rouw. Het is geen statisch rijtje dat afgehandeld moet worden. Kán worden. Er zijn wel fases te benoemen, maar ze buitelen over en door elkaar. Misschien herken je het wel dat je in een periode van rouw boos was. En dat dat voorbij ging.

En later kwam opnieuw een fase van boosheid. En ook deze ging voorbij.

Gelukkig is er veel veranderd in het beschrijven van fases bij rouw, en benoemen van rouwmodellen. Theorieën kunnen je helpen, om je aan te spiegelen. Herkenbaarheid maakt dat je je in bepaalde gevoelens niet zo eenzaam voelt. Maar rouw heeft geen gebruiksaanwijzing.

Toen ik de afgelopen weken fijn aan het wandelen en sprokkelen was, mijmerde ik over die rouwfases. Ik dacht:

Er zijn 3 fasen van rouw:

  • Het is heel donker, rauwe rouw.
  • Er komen lichtpuntjes in het donker.
  • Er is weer volop licht dat mag binnenkomen, en dat alles mag belichten wat er is. Vreugde en verdriet.

Het is natuurlijk erg eenvoudig om het zo te zeggen. Na het licht komt ook steeds weer donker. En dan weer lichtpuntjes… of soms is het opeens heel donker, of onverwacht licht, bij een bepaalde herinnering, of een fijne ontmoeting.

Misschien kun je rouw niet precies op een bepaald moment afronden. Niet ‘na een aantal fasen’, maar door de tijd veranderen dingen.

Het woord ‘accepteren’ vind ik nog steeds moeilijk. Hoe kan ik ooit de dood van mijn zoon accepteren? Toch, in het aanvaarden van alle gevoelens rond rouw denk ik: dít is accepteren. Het doorvoelen van pijn én ook weer het toelaten van licht. En als je het zo beschouwt, kun je rouw misschien toch afronden en loslaten.

Vanochtend las ik deze tekst (door Liesbeth Gijsbers, geplaatst met haar toestemming):

 “LOSLATEN

Ze doen het weer, de bomen. Ze laten los. In de wetenschap dat hun gebladerte daarmee niet voorgoed ‘weg’ is. Loslaten. Voor veel rouwenden is het een beladen woord. Je moet het loslaten, krijgen ze soms te horen. Hoezo moet dat? En hoe dan? En wát dan? Mijn liefste? Dat nooit!

Bomen moeten natuurlijk niets. Het loslaten gebeurt aan hen. Zoals het ook aan rouwenden gebeurt. Op een dag keert het leven op een andere manier terug, in een even natuurlijk proces. De liefste is daarin niet ‘weg’ maar opgenomen.“

Klinkt dat niet hoopvol? Een nieuwe fase in een nieuw leven, mét je liefste daarin opgenomen. 

Creatieve tip:

In deze tijd van het jaar, ligt het voor het oprapen: inspiratie.

Er is zoveel moois en kleurrijk. Maak er een natuurlijke collage van of maak je eigen ‘troostvogeltjes’.

Nieuws

In de webshop van Kleurenderwijs staan nieuwe schilderijtjes en nieuwe kaarten
https://kleurenderwijs.nl/product-category/kaarten/


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Rauwe rouw en léven

Vanochtend sprak ik een vriendin met ‘rauwe rouw’, zoals men dat vaak noemt. Rauw: Als je nog maar nét in dat donkere Land van Rouw bent beland.

Het is niet dat ze nu van een dierbare afscheid moest nemen, maar ze was zich opeens zo bewust geworden van rouw van zo’n 30, 40 jaar geleden.

Weggestopt om te overleven, te leven, verder te leven. Als kind kun je enorm ingrijpende dingen meemaken. Of er is iets niet goed gegaan bij de basis, dat je je als baby niet welkom voelt. Dat kan zo rauw binnen denderen. Dat besef.

Mijn vriendin vroeg me: ‘Gaat het over?’ Ik vroeg haar ‘Wát gaat over?’ En zo hadden we een gesprek over het dragen van het ondraaglijke. Want dat is rouw. Het gaat niet over, omdat je liefhebt, maar het zal gaandeweg wat lichter worden, juist door het donker onder ogen te zien.

Het donker: Het ondraaglijke dragen. Ik ging er krom van lopen. De pijn van binnen, er niet goed over kunnen praten, een omgeving die liever zweeg. Afgesloten, zoals de kastanje in zijn prikkende jasje.

Lichtpuntjes: Het ondraaglijke dragen. Ik voelde weer wat licht binnenkomen als ik de ruimte kreeg om wél te praten, over alle aspecten van rouw. En dat zijn er nogal wat. Want ik rouw(de) om mijn kind, ik rouw(de) om het feit dat hij het leven niet aankon. En ik voelde weer wat licht als ik energie had om iets leuks te doen. Dat ik weer iets leuk vond, dat verraste me.

Een zee van licht: Opengebroken. Het licht helemaal kunnen en durven voelen. Het voelde nogal ‘eng’. Kan ik dat wel? Mág het wel? Mijn kind is er niet meer, hoe kan ik ooit weer genieten? En toch gebeurde het heel recentelijk, dat ik voelde dat mijn energie weer helemaal mocht stromen. Ik voelde en proefde het woord bijna: ‘Levenslust’.

Gisteren ving ik het gouden licht in het al bijna donker wordende bos. En ik dacht aan ‘rouw verweven in het leven’. Er is licht en goud en ook steeds weer donker. Omdat ik ten diepste mis. Omdat ik ten diepste lief heb.

Gaat rouw over? Nee, maar je kunt het leren dragen. Met steun van mensen die je ruimte geven voor je verhaal. Ik wens het je zo toe als je rouwt: Licht, liefde en aandacht. Dat je kunt zijn wie je bent, met alles wat zich aandient.

Creatieve tip:

Mijn creatieve tip deze week: ga wandelen en de prachtige herfstkleuren verzamelen, maak foto’s, neem de inspiratie mee, voor als er weer grauwe grijze dagen komen.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Schilderen tussen Mooi en Niet-mooi

Een tijdje geleden riep een lieve cliënt enigszins gefrustreerd: ‘Het wordt helemaal niet mooi!’
Ze ging door allerlei emoties, omdat ze haar landschap van rouw tekende. Ik begreep het heel goed, en juist deze uitspraak was een goede aanleiding om over haar rouw te praten. Rouw is niet ‘mooi’.

Maar alles wat zichtbaar wordt, is op een bepaalde manier toch mooi. Net zoals in een tekening. Alles wat je kunt uiten, waar nog geen woorden voor zijn, is  juist fijn. Dan gaat energie weer een beetje stromen, daar is beweging. Mooi dus.

Het is goed gekomen met haar wens om mooie tekeningen te maken. Tekeningen waarin ze kleur kon bekennen in alles wat zich aandiende bij rouw. En ze maakte prachtige kunstwerkjes waar ze blij van werd, die troostvol waren.

Herinneringsschilderij met roodborstje, hart, lapjes stof en meer..
Ik maakte het als herinnering aan Robbin.

Herinneringsschilderij

Bij het maken van een herinneringsschilderij zijn de verwachtingen vaak hoog. Natuurlijk wil je een prachtig schilderij maken, waar je graag naar kijkt. Zo kwam ook H. binnen …

Ze kwam schoorvoetend binnen.
We kenden elkaar al van een eerste keer ‘Troostvol Tekenen’. Nu kwam ze om te beginnen aan een herinneringsschilderij.
Ik was verbaasd door haar voorzichtige stappen over de drempel, die voor haar dus ook figuurlijk een hoge drempel leek te zijn.
‘Wat is er?’
‘Ik vind het zo spannend’
Ik vroeg haar waarom. ‘Omdat het mooi moet worden’.
Ik kon haar geruststellen: ‘Vandaag gaan we alleen maar klodderen, het hoeft nog niets te worden.’ Even later was ze ontspannen de eerste laag aan het schilderen. 

Met acrylverf kun je in lagen werken. Als de verf droog is, kun je er gewoon weer overheen schilderen. Dat geeft diepte aan een werk. En je schildert overbodige, niet-mooie delen weg.

Nadat ze de ondergrond naar wens had geschilderd, hielp ik haar op weg om haar favoriete troostvogel te tekenen. Hierbij is carbonpapier een fijn hulpmiddel. Want wil je een mooi roodborstje schilderen, dan moet het natuurlijk wel echt een roodborstje lijken.

De volgende keer gaan we verder.

Creatieve tip:

Maak een herinneringsschilderij.

Je kunt een speciaal troostvogeltje schilderen, of een ander dier, of misschien heb je wel foto’s, plaatjes, teksten, een dierbaar lapje stof .. dit kun je allemaal verwerken in je schilderij.

Carbonpapier doet wat ouderwets aan, maar is een prima hulpmiddel om een afbeelding over te zetten op doek of papier. Kies een plaatje, leg er carbonpapier onder en trek het over.
Carbonpapier is gewoon te koop in de boekhandel met kantoorartikelen.

Wil jij ook een herinneringsschilderij maken en heb je daar hulp bij nodig? Ik help je graag. Maar eh.. voor realistische portretten en mooie landschappen ben je bij mij niet aan het goede adres.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Rouwmoe en dansend tussen vreugde en verdriet

Eerlijk gezegd begon ik last te krijgen van een ‘kort lontje’ zoals men dat noemt. Dingen gingen niet meer zo gemakkelijk, ik ergerde me hier en daar en om veel te veel kleinigheden. En het ergste vond ik: ik had niet meer zoveel plezier in mijn werk. Wat ik eerst altijd met plezier deed, vond ik nu maar gedoe.

Ik was moe. Heel moe. Rouw-moe. Bestaat dat woord eigenlijk: Rouw-moe?

Moe door rouw, én moe van het woord rouw. Streep erdoor en door…!

Zin in vakantie, zin om maar ‘gewoon met pensioen’ te zijn. En tegelijk eigenlijk ook te moe om op vakantie te gaan.

Herken je dat gevoel?

En toen kwam ‘Toeval’ voorbij, in de vorm van een engeltje.

Ik probeerde al maandenlang iets af te spreken met Suzanne, om samen te gaan wandelen. Maar we kunnen beiden niet lang vooruit plannen. Suzanne is medereiziger in rouw.

Nu ik haar weer eens sprak, vertelde ze me dat ze een midweek in de buurt van Winterswijk naar een ‘Zing-dans-spel-week’ zou gaan. Én dat er nog precies 1 plekje vrij was… Ik hoefde niet lang na te denken.

Zonder reis-stress (ik ging lekker fietsen, 35 km), geen tijdsdruk (ik ging heel goed op tijd onderweg) en vol zin in zo’n midweek even helemaal niets moeten, stapte ik op een mooie zonnige ochtend op mijn fiets.

Het was een heel fijne week, met ontspanning in het spelen, zingen, dansen én diepgang in ontmoeting met andere moeders die rouw bij zich dragen. Ik vind het altijd weer heel bijzonder hoe zonder woorden er meteen verbinding is. Iets met het hart.

Ik herontdekte een deel van mezelf dat lang op de achtergrond was verdwenen. Waar mijn hart óók ligt: het spelen! En dat raakte me, dat ik weer zo intens kon genieten.

En zo kwam ik langzaam van ‘rouwmoe’ naar de sprankelende energie die toch ook nog ergens aanwezig bleek te zijn.

Het dansen werd voor mij een dansen tussen vreugde en verdriet. Want tja, dat laatste blijft er ook altijd.

Bij thuiskomst heb ik met veel plezier de creatieve draad weer opgepakt. Ik tekende en vond teksten die pasten bij deze week van ontspanning. En ik ben weer gaan schilderen. Niks ‘gedoe’ maar hartstikke fijn: schilderen vanuit mijn hart.

Creatieve tip:

Teken een lijn als een dansje op papier. Waar denk je aan als je denkt aan dansen tussen vreugde en verdriet?

Teken en verdubbel de lijn, herhaal de lijnen zo vaak je wilt, geef er kleur aan of schrijf er woorden bij die in je opkomen. Geef ruimte aan alles wat zich aandient. Geef zo vorm aan je eigen levensdans.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Geworteld en gegrond

Hoe was de afgelopen week voor jou?

Heb je de warmte van de zon gevoeld? Dat kan zo heerlijk ontspannen hè.
Of troosten.

Of had je juist moeite met de kracht en licht van de zomerse dagen, omdat je je niet prettig voelt,
omdat je iemand zo mist en rouwt…en had het voor jou best mogen regenen?

Ik heb deze week genoten van veel wandelen. Alleen en samen met anderen. In gesprek of stil mijmerend. Dankbaar dat ik kán wandelen. Dat ik gezond ben. Dankbaar dat ik weer kan genieten.

Ik merk steeds meer hoe het buiten zijn me goed doet. Hier kunnen golven emoties wegspoelen en wolken voorbij drijven. Hier zingen de vogels liedjes van troost en kleuren bloemen mijn gedachten. Hier waait de frisse wind door mijn hersenspinsels. Hier ontmoet ik mezelf met de natuur als spiegel.

Na de vorige Wekelijkse Inspiratie kreeg ik verschillende mailtjes met persoonlijke verhalen en foto’s van bomen. “Het heeft me echt geholpen om naar buiten te gaan”. Fijn!

Ik boom nog even door. Deze week zoomde ik in op de wortels van bomen. Hoe zijn ze geworteld?

Hoe ben jij geworteld? Als je wandelt, voel je goed de grond onder je voeten. Dat helpt bij het gronden/wortelen. Elke dag een half uur wandelen is goed voor je hersens volgens Erik Scherder (hoogleraar neuropsychologie) . Het is ook goed voor body en mind als je je verloren voelt in rouw.

Maar als je niet kunt wandelen, of moeilijk in beweging komt? Als je te moe bent….
Creativiteit is een krachtig middel om je beter te voelen.

Creatieve tip:

Teken een cirkel, en stel je voor dat het een doorgezaagde boom is. Onderaan de stam zijn wortels die zich steeds verder vertakken en dieper de grond in gaan.

  1. Teken een cirkel, en zet er een aantal stippen op.
  2. Vanuit die stippen zet je lijntjes. Ik koos voor steeds drie, maar meer of minder kan ook.
  3. Aan het uiteinde van die lijnen zet je weer stippen, die zich verder vertakken, verwortelen. Dit kun je steeds verder uitbreiden.

Als je stiften en fineliners hebt, kun je van dik naar dun werken. Of kies verschillende kleuren. Er zijn veel variaties mogelijk. Verschillende materialen en technieken. Ik tekende en kleurde wat voorbeelden met fineliners.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Boomkracht, in Beweging en Bijzondere ontmoetingen

Wandel jij ook zo graag?

Ik vind het altijd heerlijk. Ik wandel als mijn hoofd vol is, of mijn hart leeg voelt, als ik lang heb stilgezeten…
Friedrich Nietzsche zei het al:
‘Ga zo weinig mogelijk zitten. Hecht geen geloof aan gedachten die niet tijdens het vrijelijk bewegen buiten zijn ontstaan’

Ik zie ook altijd weer nieuwe dingen. Of eigenlijk zie ik dingen die ik eerder al zag, maar waar ik opeens betekenis in zie. Zo zag ik deze boom, helemaal alleen. En ik dacht: wát een kracht straalt deze boom uit. Alleen, maar niet eenzaam. Een gedachte die ontstond omdat ik het op dat moment zo heerlijk vond om in mijn eentje, in stilte te wandelen.

Niet alleen de kracht, maar ook de schaduw van de boom bracht me op gedachten. Deze boom is sterk mét zijn schaduw. De schaduwkant hoort er gewoon bij. Net zoals jouw schaduw ook bij jou hoort. De zon en de schaduw, vreugde en verdriet.

Ik zie ook altijd weer nieuwe dingen. Of eigenlijk zie ik dingen die ik eerder al zag, maar waar ik opeens betekenis in zie. Zo zag ik deze boom, helemaal alleen. En ik dacht: wát een kracht straalt deze boom uit. Alleen, maar niet eenzaam. Een gedachte die ontstond omdat ik het op dat moment zo heerlijk vond om in mijn eentje, in stilte te wandelen.

Niet alleen de kracht, maar ook de schaduw van de boom bracht me op gedachten. Deze boom is sterk mét zijn schaduw. De schaduwkant hoort er gewoon bij. Net zoals jouw schaduw ook bij jou hoort. De zon en de schaduw, vreugde en verdriet.

Bomen zijn net mensen. En je kunt er lang over filosoferen of gewoon een beetje mijmeren.

Heb jij ook een boom in je omgeving die jou iets zegt? Waar je een verhaal bij zou kunnen verzinnen?

Creatieve tip:

Maak de komende week eens elke dag een foto van een boom. Wat wordt jouw foto van de dag en waarom?
Welke betekenis zie je erin?

Als je dit gaat doen, heb je meteen een leuke reden om nu écht te gaan wandelen. (voor als je moeite hebt om in beweging te komen)

Of kijk en luister naar het verhaal van de drie bomen* en teken/schilder de boom waarmee jij verbinding voelt. 


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Rouwtaken, het onder ogen zien en ogentroost

Je hebt vast weleens van rouwfasen en rouwtaken gehoord.
Als je zelf rouwt, is dat in het begin denk ik niet zo interessant.
Alsof je je zou afvragen: O, in welke fase bevind ik me nu? Of: welke taak zal ik vandaag eens aanpakken?

Toch, dat merkte ik ook bij mezelf, heb je als rouwende vaak behoefte aan kennis over rouw. Hoe werkt het? Wat staat me te wachten? Hoe kom ik er doorheen?

Er zijn verschillende rouwmodellen en er is veel over rouw geschreven. Zo schreef William Worden wat rouwtaken zijn. Hij noemde er vier:

  1. Het verlies onder ogen zien. …
  2. Omgaan met de pijn van het verlies. …
  3. De derde rouwtaak bestaat erin zich aan te passen aan een   leefomgeving zonder de overledene. …
  4. Het bewaren van de herinnering aan de overledene.

Nu ik mensen met rouw begeleid, merk ik dat deze taken me enig houvast geven in de gesprekken. En, heel fijn, ze geven me creatieve inspiratie.
Zo bleven mijn ogen hangen bij die zin: ‘het verlies onder ogen zien’. En kijk, hier ontstond mijn collagekunst. Ogen werden tranen.

Ogentroost

Wat brengt dat een enorm verdriet teweeg als je je verlies onder ogen ziet… Tegelijk brengt het creatief vormgeven ook weer een soort rust en blijdschap van het creëren. Iets moois maken is zo troostvol. Hier ontstond ogentroost.

Na de vorige Wekelijkse Inspiratie kreeg ik een fijne reactie. ‘Jouw mails zijn een soort ogentroost’. Wat een mooi woord.
Ogentroost is een plantje: ‘Euphrasia officinalis’. In het Grieks betekent het ‘vreugde, goed humeur of blijdschap’. Deze plant wordt ogentroost genoemd vanwege zijn geneeskrachtige eigenschappen. Bepaalde stoffen in de Euphrasia helpen namelijk bij oogproblemen.

Creatieve tip:

Laat je inspireren door bovenstaande plaatjes en maak je eigen tranen/ogencollage, of maak ‘ogentroost’. Knip of scheur plaatjes of gekleurd papier uit en maak er ‘Euphrasia officinalis’ van, een mooie (fantasie)bloem of plantje, jouw persoonlijke ogentroost.



Wijsheid is kijken met je hart. Ik wens het je van harte toe.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Afdruk van de natuur, lichtpuntjes en troostvol tekenen

Afgelopen week wandelde ik op een grijze dag mijn bijna dagelijkse rondje. Ik had moeite met de wereld om me heen (grijs, grauw, ziekte, verdriet en de beelden van het wereldnieuws op mijn netvlies…). In een traag ‘mijmer-tempo’ kwam ik op een nogal modderig pad terecht.

Ach ja, ‘we modderen ook maar wat aan’ dacht ik. Met mijn hoofd gebogen liep ik verder, natuurlijk goed oplettend dat ik niet in zo’n modderplas zou stappen.

De plassen op het pad gaven best een mooi beeld. Ik zag de wolken erin gespiegeld. Met mijn mobieltje maakte ik een aantal foto’s en zo ving ik een beetje lucht en licht in de zwaarte.

Toen opeens de zon doorbrak, maakte mijn hart een sprongetje. In de donkere grond ontstond zo mooi een lichtpuntje, voor mij een teken van moed en hoop.

Lichtpuntjes en ‘uit je doolhof van rouw’


‘Vind je het niet moeilijk om altijd maar met rouw bezig te zijn?’ vroeg pas iemand aan me.

Ik vind het juist fijn om samen met cliënten  de andere kant van rouw te ontdekken: liefde, leven, lichtpuntjes en mooie herinneringen. Door het donker heen ontdek je juist het lichtste licht. ‘Het wordt helemaal niet mooi!’ riep pas iemand enigszins gefrustreerd, terwijl ze donkere strepen kraste.

Eigenlijk was dat juist ‘mooi’ dat ze dat benoemde. Wat ze tekende? Haar landschap van rouw. Daar kwam gaandeweg meer kleur in. Het licht en donker, zwart en kleuren…

(‘Uit je doolhof van rouw’ is een traject van 6 individuele tekensessies. Offline in mijn creatieve kamer. Startdatum in overleg)

Troostvol Tekenen

Na de vorige ‘Wekelijkse Inspiratie’ kreeg ik een prachtige tekening toegestuurd met persoonlijk verhaal, naar aanleiding van de creatieve tip.

Zoals je zelf waarschijnlijk al weet: Rouw is nooit verwerkt. Maar je kunt wel iets in een tekening verwerken. Of juist even jezelf afleiden en fijn tekenen. Inzoomen op de lichtpuntjes en hulpbronnen.


Creatieve tip

De natuur spreekt voor zich. Ik zag een varen…


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.