Masker op, masker af

Hoe is het met je? Vind jij het ook zo’n ingewikkelde tijd door corona?

Nee, ik zou en wilde het nooit erover hebben en er vooral geen discussie over starten. Maar toen kreeg ik zelf een beeldscherm met ‘positief’ getest. Natuurlijk maak ik daar dan eerst grappige opmerkingen over. Hoe positief ik ben, en dat je té positief kunt zijn.

Maar grappig vond ik het niet. Gelukkig ben ik weer gezond en blij aan het werk. Nu echt weer positief dus.

Dat positief-negatief deed me denken aan maskers opzetten. Je laat aan de buitenkant iets vrolijks, positiefs zien, terwijl je je helemaal niet blij voelt. Of mensen kijken naar je en zeggen ‘wat kijk je boos’, terwijl je je helemaal niet boos voelt. Wat is positief en wat is negatief?
Als kind leerde je misschien dat er ‘negatieve emoties’ bestaan: huilen en boos zijn. En als je lachte was je ‘het zonnetje in huis’. Ooit had ik een cursist die daar last van had, dat ze als kind altijd zo genoemd werd. Want daardoor, vond ze, moest ze dat ook waarmaken. Altijd vooral maar blij zijn.

Masker op, masker af

Soms is het handig. Even een masker opzetten. Als een beschermende laag van jezelf bijvoorbeeld bij het boodschappen doen, of als je moet werken.

Natuurlijk is het afhankelijk van de mensen om je heen. Wat kun/wil je op een moment wel of niet laten zien? Hoe ga jij ermee om? Wat laat je van jezelf zien?

Als je het gevoel hebt dat je een masker op moet zetten bij je vrienden of familie kan dat behoorlijk pijnlijk zijn. Het geeft alles behalve verbinding met de ander én met jezelf.

Verbinding in liefde is het thema van de workshop komende zaterdag 4 december. Deze workshop is speciaal voor ouders van een overleden kind. Aan deze workshop zijn geen kosten verbonden. Welkom!

Creatieve tip

Stippel een blad vol. Verbind daarna een aantal stippen met lijnen. Zo ontstaat er een mooi web van lijnen. Een netwerk van verbinding. Of stippel lijnen van de ene stip naar de andere. En laat je fantasie er maar op los. Het verder inkleuren werkt verstillend. Als ik kleur, heb ik altijd het gevoel dat mijn verstand en mijn gevoel weer met elkaar in balans komen. In verbinding dus.

Geen oordeel over je rouw

Er zijn veel aspecten aan rouw. Het is fijn als je mensen hebt die je steunen. Bij wie je het gevoel hebt dat je er mag zijn, met al je gevoel. Waar je geen masker op hoeft te zetten, waar je niet over je woorden hoeft na te denken. ‘Kan ik dit wel zeggen?’  ‘Wordt het niet ongemakkelijk voor de ander?’

Of waar je juist niet hoeft te praten en vrij kunt tekenen en kleuren.

Vind je het fijn om met anderen te delen wat jou bezighoudt bij rouw? In tekst en tekenen? In januari start ik weer met een nieuwe cursus Troostvol Tekenen. Voor iedereen onderweg en zoekend in dat onbekende land van rouw. Met maximaal 12 mensen.

Deze cursus is online, zodat je vanuit je eigen huis kunt aanschuiven.

Twijfel je of dit iets voor je is? Doe een keer gratis mee:

  • Op 15 december geef ik opnieuw de workshop ‘Verbinding in liefde’. Online. Hierbij kan iedereen die met rouw te maken heeft meedoen. Ik heb hem ingepland als kennismakingsworkshop. Je kunt hier gratis aan meedoen. 
  • Op 19 december werk ik off–line in het Kulturhus te Terborg. In dit zaaltje is 1,5 meter afstand gegarandeerd.

(Natuurlijk onder voorbehoud, afhankelijk van de maatregelen)

Groepsgrootte maximaal 10 mensen.

Meer informatie over de workshops vind je bij ‘Nieuws’ op mijn website wilmakoolstra.nl.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Fases van rouw

Ken je ze? De 5 fases van rouw van Elisabeth Kübler-Ross? Ik weet nog hoe ik ze in een ver verleden uit mijn hoofd moest leren, voor mijn opleiding. En dat werd dan ook een toets vraag. Noem de rouwfases in chronologische volgorde (ontkenning, boosheid, onderhandelen, verdriet/depressie, accepteren).

Natuurlijk leerde ik ze uit mijn hoofd, maar niets van de betekenis drong tot me door. Zoals ik vroeger met rekenen de tafels uit mijn hoofd leerde, of met Duits de Duitse vervoegingen. Dat ‘accepteren’ vond ik gemakkelijk te onthouden als laatste. Want ja, dan is het klaar.

Rijtjes kennis zonder inhoud.

Zo werkt het natuurlijk niet bij rouw. Het is geen statisch rijtje dat afgehandeld moet worden. Kán worden. Er zijn wel fases te benoemen, maar ze buitelen over en door elkaar. Misschien herken je het wel dat je in een periode van rouw boos was. En dat dat voorbij ging.

En later kwam opnieuw een fase van boosheid. En ook deze ging voorbij.

Gelukkig is er veel veranderd in het beschrijven van fases bij rouw, en benoemen van rouwmodellen. Theorieën kunnen je helpen, om je aan te spiegelen. Herkenbaarheid maakt dat je je in bepaalde gevoelens niet zo eenzaam voelt. Maar rouw heeft geen gebruiksaanwijzing.

Toen ik de afgelopen weken fijn aan het wandelen en sprokkelen was, mijmerde ik over die rouwfases. Ik dacht:

Er zijn 3 fasen van rouw:

  • Het is heel donker, rauwe rouw.
  • Er komen lichtpuntjes in het donker.
  • Er is weer volop licht dat mag binnenkomen, en dat alles mag belichten wat er is. Vreugde en verdriet.

Het is natuurlijk erg eenvoudig om het zo te zeggen. Na het licht komt ook steeds weer donker. En dan weer lichtpuntjes… of soms is het opeens heel donker, of onverwacht licht, bij een bepaalde herinnering, of een fijne ontmoeting.

Misschien kun je rouw niet precies op een bepaald moment afronden. Niet ‘na een aantal fasen’, maar door de tijd veranderen dingen.

Het woord ‘accepteren’ vind ik nog steeds moeilijk. Hoe kan ik ooit de dood van mijn zoon accepteren? Toch, in het aanvaarden van alle gevoelens rond rouw denk ik: dít is accepteren. Het doorvoelen van pijn én ook weer het toelaten van licht. En als je het zo beschouwt, kun je rouw misschien toch afronden en loslaten.

Vanochtend las ik deze tekst (door Liesbeth Gijsbers, geplaatst met haar toestemming):

 “LOSLATEN

Ze doen het weer, de bomen. Ze laten los. In de wetenschap dat hun gebladerte daarmee niet voorgoed ‘weg’ is. Loslaten. Voor veel rouwenden is het een beladen woord. Je moet het loslaten, krijgen ze soms te horen. Hoezo moet dat? En hoe dan? En wát dan? Mijn liefste? Dat nooit!

Bomen moeten natuurlijk niets. Het loslaten gebeurt aan hen. Zoals het ook aan rouwenden gebeurt. Op een dag keert het leven op een andere manier terug, in een even natuurlijk proces. De liefste is daarin niet ‘weg’ maar opgenomen.“

Klinkt dat niet hoopvol? Een nieuwe fase in een nieuw leven, mét je liefste daarin opgenomen. 

Creatieve tip:

In deze tijd van het jaar, ligt het voor het oprapen: inspiratie.

Er is zoveel moois en kleurrijk. Maak er een natuurlijke collage van of maak je eigen ‘troostvogeltjes’.

Nieuws

In de webshop van Kleurenderwijs staan nieuwe schilderijtjes en een nieuwe kaart.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Rauwe rouw en léven

Vanochtend sprak ik een vriendin met ‘rauwe rouw’, zoals men dat vaak noemt. Rauw: Als je nog maar nét in dat donkere Land van Rouw bent beland.

Het is niet dat ze nu van een dierbare afscheid moest nemen, maar ze was zich opeens zo bewust geworden van rouw van zo’n 30, 40 jaar geleden.

Weggestopt om te overleven, te leven, verder te leven. Als kind kun je enorm ingrijpende dingen meemaken. Of er is iets niet goed gegaan bij de basis, dat je je als baby niet welkom voelt. Dat kan zo rauw binnen denderen. Dat besef.

Mijn vriendin vroeg me: ‘Gaat het over?’ Ik vroeg haar ‘Wát gaat over?’ En zo hadden we een gesprek over het dragen van het ondraaglijke. Want dat is rouw. Het gaat niet over, omdat je liefhebt, maar het zal gaandeweg wat lichter worden, juist door het donker onder ogen te zien.

Het donker: Het ondraaglijke dragen. Ik ging er krom van lopen. De pijn van binnen, er niet goed over kunnen praten, een omgeving die liever zweeg. Afgesloten, zoals de kastanje in zijn prikkende jasje.

Lichtpuntjes: Het ondraaglijke dragen. Ik voelde weer wat licht binnenkomen als ik de ruimte kreeg om wél te praten, over alle aspecten van rouw. En dat zijn er nogal wat. Want ik rouw(de) om mijn kind, ik rouw(de) om het feit dat hij het leven niet aankon. En ik voelde weer wat licht als ik energie had om iets leuks te doen. Dat ik weer iets leuk vond, dat verraste me.

Een zee van licht: Opengebroken. Het licht helemaal kunnen en durven voelen. Het voelde nogal ‘eng’. Kan ik dat wel? Mág het wel? Mijn kind is er niet meer, hoe kan ik ooit weer genieten? En toch gebeurde het heel recentelijk, dat ik voelde dat mijn energie weer helemaal mocht stromen. Ik voelde en proefde het woord bijna: ‘Levenslust’.

Gisteren ving ik het gouden licht in het al bijna donker wordende bos. En ik dacht aan ‘rouw verweven in het leven’. Er is licht en goud en ook steeds weer donker. Omdat ik ten diepste mis. Omdat ik ten diepste lief heb.

Gaat rouw over? Nee, maar je kunt het leren dragen. Met steun van mensen die je ruimte geven voor je verhaal. Ik wens het je zo toe als je rouwt: Licht, liefde en aandacht. Dat je kunt zijn wie je bent, met alles wat zich aandient.

Creatieve tip:

Mijn creatieve tip deze week: ga wandelen en de prachtige herfstkleuren verzamelen, maak foto’s, neem de inspiratie mee, voor als er weer grauwe grijze dagen komen.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Schilderen tussen Mooi en Niet-mooi

Een tijdje geleden riep een lieve cliënt enigszins gefrustreerd: ‘Het wordt helemaal niet mooi!’
Ze ging door allerlei emoties, omdat ze haar landschap van rouw tekende. Ik begreep het heel goed, en juist deze uitspraak was een goede aanleiding om over haar rouw te praten. Rouw is niet ‘mooi’.

Maar alles wat zichtbaar wordt, is op een bepaalde manier toch mooi. Net zoals in een tekening. Alles wat je kunt uiten, waar nog geen woorden voor zijn, is  juist fijn. Dan gaat energie weer een beetje stromen, daar is beweging. Mooi dus.

Het is goed gekomen met haar wens om mooie tekeningen te maken. Tekeningen waarin ze kleur kon bekennen in alles wat zich aandiende bij rouw. En ze maakte prachtige kunstwerkjes waar ze blij van werd, die troostvol waren.

Herinneringsschilderij met roodborstje, hart, lapjes stof en meer..
Ik maakte het als herinnering aan Robbin.

Herinneringsschilderij

Bij het maken van een herinneringsschilderij zijn de verwachtingen vaak hoog. Natuurlijk wil je een prachtig schilderij maken, waar je graag naar kijkt. Zo kwam ook H. binnen …

Ze kwam schoorvoetend binnen.
We kenden elkaar al van een eerste keer ‘Troostvol Tekenen’. Nu kwam ze om te beginnen aan een herinneringsschilderij.
Ik was verbaasd door haar voorzichtige stappen over de drempel, die voor haar dus ook figuurlijk een hoge drempel leek te zijn.
‘Wat is er?’
‘Ik vind het zo spannend’
Ik vroeg haar waarom. ‘Omdat het mooi moet worden’.
Ik kon haar geruststellen: ‘Vandaag gaan we alleen maar klodderen, het hoeft nog niets te worden.’ Even later was ze ontspannen de eerste laag aan het schilderen. 

Met acrylverf kun je in lagen werken. Als de verf droog is, kun je er gewoon weer overheen schilderen. Dat geeft diepte aan een werk. En je schildert overbodige, niet-mooie delen weg.

Nadat ze de ondergrond naar wens had geschilderd, hielp ik haar op weg om haar favoriete troostvogel te tekenen. Hierbij is carbonpapier een fijn hulpmiddel. Want wil je een mooi roodborstje schilderen, dan moet het natuurlijk wel echt een roodborstje lijken.

De volgende keer gaan we verder.

Creatieve tip:

Maak een herinneringsschilderij.

Je kunt een speciaal troostvogeltje schilderen, of een ander dier, of misschien heb je wel foto’s, plaatjes, teksten, een dierbaar lapje stof .. dit kun je allemaal verwerken in je schilderij.

Carbonpapier doet wat ouderwets aan, maar is een prima hulpmiddel om een afbeelding over te zetten op doek of papier. Kies een plaatje, leg er carbonpapier onder en trek het over.
Carbonpapier is gewoon te koop in de boekhandel met kantoorartikelen.

Wil jij ook een herinneringsschilderij maken en heb je daar hulp bij nodig? Ik help je graag. Maar eh.. voor realistische portretten en mooie landschappen ben je bij mij niet aan het goede adres.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Geworteld en gegrond

Hoe was de afgelopen week voor jou?

Heb je de warmte van de zon gevoeld? Dat kan zo heerlijk ontspannen hè.
Of troosten.

Of had je juist moeite met de kracht en licht van de zomerse dagen, omdat je je niet prettig voelt,
omdat je iemand zo mist en rouwt…en had het voor jou best mogen regenen?

Ik heb deze week genoten van veel wandelen. Alleen en samen met anderen. In gesprek of stil mijmerend. Dankbaar dat ik kán wandelen. Dat ik gezond ben. Dankbaar dat ik weer kan genieten.

Ik merk steeds meer hoe het buiten zijn me goed doet. Hier kunnen golven emoties wegspoelen en wolken voorbij drijven. Hier zingen de vogels liedjes van troost en kleuren bloemen mijn gedachten. Hier waait de frisse wind door mijn hersenspinsels. Hier ontmoet ik mezelf met de natuur als spiegel.

Na de vorige Wekelijkse Inspiratie kreeg ik verschillende mailtjes met persoonlijke verhalen en foto’s van bomen. “Het heeft me echt geholpen om naar buiten te gaan”. Fijn!

Ik boom nog even door. Deze week zoomde ik in op de wortels van bomen. Hoe zijn ze geworteld?

Hoe ben jij geworteld? Als je wandelt, voel je goed de grond onder je voeten. Dat helpt bij het gronden/wortelen. Elke dag een half uur wandelen is goed voor je hersens volgens Erik Scherder (hoogleraar neuropsychologie) . Het is ook goed voor body en mind als je je verloren voelt in rouw.

Maar als je niet kunt wandelen, of moeilijk in beweging komt? Als je te moe bent….
Creativiteit is een krachtig middel om je beter te voelen.

Creatieve tip:

Teken een cirkel, en stel je voor dat het een doorgezaagde boom is. Onderaan de stam zijn wortels die zich steeds verder vertakken en dieper de grond in gaan.

  1. Teken een cirkel, en zet er een aantal stippen op.
  2. Vanuit die stippen zet je lijntjes. Ik koos voor steeds drie, maar meer of minder kan ook.
  3. Aan het uiteinde van die lijnen zet je weer stippen, die zich verder vertakken, verwortelen. Dit kun je steeds verder uitbreiden.

Als je stiften en fineliners hebt, kun je van dik naar dun werken. Of kies verschillende kleuren. Er zijn veel variaties mogelijk. Verschillende materialen en technieken. Ik tekende en kleurde wat voorbeelden met fineliners.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Boomkracht, in Beweging en Bijzondere ontmoetingen

Wandel jij ook zo graag?

Ik vind het altijd heerlijk. Ik wandel als mijn hoofd vol is, of mijn hart leeg voelt, als ik lang heb stilgezeten…
Friedrich Nietzsche zei het al:
‘Ga zo weinig mogelijk zitten. Hecht geen geloof aan gedachten die niet tijdens het vrijelijk bewegen buiten zijn ontstaan’

Ik zie ook altijd weer nieuwe dingen. Of eigenlijk zie ik dingen die ik eerder al zag, maar waar ik opeens betekenis in zie. Zo zag ik deze boom, helemaal alleen. En ik dacht: wát een kracht straalt deze boom uit. Alleen, maar niet eenzaam. Een gedachte die ontstond omdat ik het op dat moment zo heerlijk vond om in mijn eentje, in stilte te wandelen.

Niet alleen de kracht, maar ook de schaduw van de boom bracht me op gedachten. Deze boom is sterk mét zijn schaduw. De schaduwkant hoort er gewoon bij. Net zoals jouw schaduw ook bij jou hoort. De zon en de schaduw, vreugde en verdriet.

Ik zie ook altijd weer nieuwe dingen. Of eigenlijk zie ik dingen die ik eerder al zag, maar waar ik opeens betekenis in zie. Zo zag ik deze boom, helemaal alleen. En ik dacht: wát een kracht straalt deze boom uit. Alleen, maar niet eenzaam. Een gedachte die ontstond omdat ik het op dat moment zo heerlijk vond om in mijn eentje, in stilte te wandelen.

Niet alleen de kracht, maar ook de schaduw van de boom bracht me op gedachten. Deze boom is sterk mét zijn schaduw. De schaduwkant hoort er gewoon bij. Net zoals jouw schaduw ook bij jou hoort. De zon en de schaduw, vreugde en verdriet.

Bomen zijn net mensen. En je kunt er lang over filosoferen of gewoon een beetje mijmeren.

Heb jij ook een boom in je omgeving die jou iets zegt? Waar je een verhaal bij zou kunnen verzinnen?

Creatieve tip:

Maak de komende week eens elke dag een foto van een boom. Wat wordt jouw foto van de dag en waarom?
Welke betekenis zie je erin?

Als je dit gaat doen, heb je meteen een leuke reden om nu écht te gaan wandelen. (voor als je moeite hebt om in beweging te komen)

Of kijk en luister naar het verhaal van de drie bomen* en teken/schilder de boom waarmee jij verbinding voelt. 

Rouwtaken, het onder ogen zien en ogentroost

Je hebt vast weleens van rouwfasen en rouwtaken gehoord.
Als je zelf rouwt, is dat in het begin denk ik niet zo interessant.
Alsof je je zou afvragen: O, in welke fase bevind ik me nu? Of: welke taak zal ik vandaag eens aanpakken?

Toch, dat merkte ik ook bij mezelf, heb je als rouwende vaak behoefte aan kennis over rouw. Hoe werkt het? Wat staat me te wachten? Hoe kom ik er doorheen?

Er zijn verschillende rouwmodellen en er is veel over rouw geschreven. Zo schreef William Worden wat rouwtaken zijn. Hij noemde er vier:

  1. Het verlies onder ogen zien. …
  2. Omgaan met de pijn van het verlies. …
  3. De derde rouwtaak bestaat erin zich aan te passen aan een   leefomgeving zonder de overledene. …
  4. Het bewaren van de herinnering aan de overledene.

Nu ik mensen met rouw begeleid, merk ik dat deze taken me enig houvast geven in de gesprekken. En, heel fijn, ze geven me creatieve inspiratie.
Zo bleven mijn ogen hangen bij die zin: ‘het verlies onder ogen zien’. En kijk, hier ontstond mijn collagekunst. Ogen werden tranen.

Ogentroost

Wat brengt dat een enorm verdriet teweeg als je je verlies onder ogen ziet… Tegelijk brengt het creatief vormgeven ook weer een soort rust en blijdschap van het creëren. Iets moois maken is zo troostvol. Hier ontstond ogentroost.

Na de vorige Wekelijkse Inspiratie kreeg ik een fijne reactie. ‘Jouw mails zijn een soort ogentroost’. Wat een mooi woord.
Ogentroost is een plantje: ‘Euphrasia officinalis’. In het Grieks betekent het ‘vreugde, goed humeur of blijdschap’. Deze plant wordt ogentroost genoemd vanwege zijn geneeskrachtige eigenschappen. Bepaalde stoffen in de Euphrasia helpen namelijk bij oogproblemen.

Creatieve tip:

Laat je inspireren door bovenstaande plaatjes en maak je eigen tranen/ogencollage, of maak ‘ogentroost’. Knip of scheur plaatjes of gekleurd papier uit en maak er ‘Euphrasia officinalis’ van, een mooie (fantasie)bloem of plantje, jouw persoonlijke ogentroost.



Wijsheid is kijken met je hart. Ik wens het je van harte toe.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Afdruk van de natuur, lichtpuntjes en troostvol tekenen

Afgelopen week wandelde ik op een grijze dag mijn bijna dagelijkse rondje. Ik had moeite met de wereld om me heen (grijs, grauw, ziekte, verdriet en de beelden van het wereldnieuws op mijn netvlies…). In een traag ‘mijmer-tempo’ kwam ik op een nogal modderig pad terecht.

Ach ja, ‘we modderen ook maar wat aan’ dacht ik. Met mijn hoofd gebogen liep ik verder, natuurlijk goed oplettend dat ik niet in zo’n modderplas zou stappen.

De plassen op het pad gaven best een mooi beeld. Ik zag de wolken erin gespiegeld. Met mijn mobieltje maakte ik een aantal foto’s en zo ving ik een beetje lucht en licht in de zwaarte.

Toen opeens de zon doorbrak, maakte mijn hart een sprongetje. In de donkere grond ontstond zo mooi een lichtpuntje, voor mij een teken van moed en hoop.

Lichtpuntjes en ‘uit je doolhof van rouw’


‘Vind je het niet moeilijk om altijd maar met rouw bezig te zijn?’ vroeg pas iemand aan me.

Ik vind het juist fijn om samen met cliënten  de andere kant van rouw te ontdekken: liefde, leven, lichtpuntjes en mooie herinneringen. Door het donker heen ontdek je juist het lichtste licht. ‘Het wordt helemaal niet mooi!’ riep pas iemand enigszins gefrustreerd, terwijl ze donkere strepen kraste.

Eigenlijk was dat juist ‘mooi’ dat ze dat benoemde. Wat ze tekende? Haar landschap van rouw. Daar kwam gaandeweg meer kleur in. Het licht en donker, zwart en kleuren…

(‘Uit je doolhof van rouw’ is een traject van 6 individuele tekensessies. Offline in mijn creatieve kamer. Startdatum in overleg)

Troostvol Tekenen

Na de vorige ‘Wekelijkse Inspiratie’ kreeg ik een prachtige tekening toegestuurd met persoonlijk verhaal, naar aanleiding van de creatieve tip.

Zoals je zelf waarschijnlijk al weet: Rouw is nooit verwerkt. Maar je kunt wel iets in een tekening verwerken. Of juist even jezelf afleiden en fijn tekenen. Inzoomen op de lichtpuntjes en hulpbronnen.


Creatieve tip

De natuur spreekt voor zich. Ik zag een varen…


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Klimop | vasthouden | loslaten | hartwerk

Het was op een moment dat ik in mijn tuin werkte. Ja, heel af en toe doe ik dat, omdat er te veel onrust bij me ontstaat… (te vol, te veel, te overheersend onkruid).

Een moment waarop ik de klimop zag, en het woord opeens zo binnenkwam. Klimop. Klim op. En och, ja, ik wenste het mezelf zo toe. Op die dag van ‘met mijn ziel onder de arm’. Ik plukte wat klimop en dacht na over dat ene woord waar zoveel goede wens inzit.

Opklimmen is handig als er een laddertje is. En zo, mijmerend over de klimop, kreeg ik zin om te tekenen en betekenis te geven aan dit woord én deze tekening.

Inmiddels staat deze kaart in mijn webshop.  

Als je opklimt heb je houvast nodig. Bij de klimop is dat goed te zien, hoe het zich vasthecht aan de muur, of hoe het slingert om een tak.
Wie moet loslaten, heeft houvast nodig. Houvast en vasthouden… ik zag het plaatje van de ‘troostvogeltjes’ voor me.

Wie of wat je ook moet laten gaan, er is 1 ding dat je altijd kunt vasthouden: Liefde.

Creatieve tip

Het is een terugkerend thema in mijn tekeningen en schilderijen. Ik teken graag hartjes. Eenvoudig én fijn om te doen. En mooie tegenhanger van hard werken: Rouw is hard werken, dus je mag veel hart werken.

Vasthouden en loslaten vanuit het hart. Terwijl ik daarover nadacht, ontwierp ik een tijdje geleden deze tekening. Teken zo’n hart, dat verandert in een vogel die weg vliegt…..Je kunt het op allerlei creatieve manieren uitwerken. Voor jezelf erover schrijven is ook een optie. Wat móet je vasthouden? Wat wil je vasthouden? Wat moet of wat wil je loslaten?

“Loslaten is anders vasthouden” (Manu Keirse)


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Vier sleutels, vier creatieve ideeën en de sleutel naar je hart

Kijk nou! Vier sleutels.

Ja en? Wat is daar zo bijzonder aan? Het zijn natuurlijk wel leuke sleutels, allemaal verschillend. Maar toch..

Ja en! Dat is wél heel bijzonder, als je ze op een toevallig vakantie-adres ergens op een kastje aantreft, als je de dag daarvoor nog het youtubefilmpje * van Manu Keirse zag en beluisterde over…4 sleutels.

Op de vraag: ‘Hoe kun je het beste omgaan met mensen in rouw?’ antwoordt Manu Keirse:
Er zijn 4 sleutels om de deur naar de toekomst te openen, voor mensen met rouw.

  1. Luisteren
  2. Informatie. Mensen hebben juiste informatie nodig, ook bij vreselijke omstandigheden
  3. Warmte en genegenheid
  4. Herinneren. Laat de herinnering levendig zijn. Men zegt ‘je moet loslaten’, maar je moet anders leren vasthouden. Vasthouden in herinnering, in plaats van in werkelijkheid.

Als je deze vier sleutels hanteert, help je mensen om de deur naar de toekomst open te houden.

Creatieve tip

Teken de omtrek van verschillende sleutels. Je kunt ze kleuren of er iets bij tekenen of erbij schrijven. Er zijn veel variaties te bedenken. Ik noem er enkele.

  1. Teken een bosje sleutelbloemen.
  2. Teken je geluk sleutel. Of je troost-sleutel. Hoe ziet die eruit?
  3. Teken 4 sleutels die staan voor de genoemde sleutels door Manu Keirse.
  4. Laat je fantasie maar stromen…. Maak er fantasiefiguren van of vul in met hartjes, andere vormen, kleur, enz. enz.

De sleutel naar je hart

Warmte en genegenheid zijn belangrijk in een periode van rouw. Het is fijn als je omgeving jou dat geeft in de tijd van rauwe rouw (en daarna).
(of om het anderen te geven, als je zelf niet rouwt)
Maar het belangrijkste is om goed naar jezelf te luisteren. Wat heb jij nodig? Wat heeft jouw hart nodig? Wat is de sleutel naar lief zijn voor je hart? Lief zijn voor jezelf.

* Je kunt het filmpje van Manu Keirse hier zien.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.