Stukje bij beetje. Vallen en opstaan…en weer vallen. En opstaan.

Een tijdje geleden zag ik de uitzending van ‘De Verwondering’ met Daan Westerink (rouwdeskundige). Ze zei: ‘Ik struikel door het leven’.

Dat vond ik treffend. Ik kan me daar zo goed iets bij voorstellen. Ik zie het plaatje ook voor me, met mezelf in die rol van Struikelende door het leven. Het heeft iets onhandigs. Je dreigt te vallen en blijft misschien nog net overeind of je komt toch nog ten val.

Dat onverwachte vallen kan harde klappen geven. Net als bij rouw. Je denkt dat het weer goed gaat en dan… val je opnieuw.

Struikel jij weleens? Of vaak? Of blijf je goed staan en ben je standvastig?

Er zijn allerlei quotes over vallen en opstaan. Zoals : ‘Het gaat er niet om hoe vaak je valt, maar om hoe vaak je weer opstaat’ . Maar ai, wat vraagt dat soms veel moed he. Als je rouwt, heb je soms zo weinig energie, dan wil je niet opstaan. Laat mij maar…

detail van een tekening die stukje bij beetje tot stand komt

In mijn kamer staat een tafel met allerlei creatieve middelen. Ik weet welk ‘gereedschap’ ik nodig heb, passend bij het moment. Soms werk ik groot op canvas en soms maak ik kleine tekeningen op papier.

Zo begon ik vorige week aan een tekening met de Flower of life. Het was fijn om richting te vinden en in kleine vormen te werken omdat ik struikelgevaar voelde. Als je dat voelt, kun je maar beter houvast zoeken, dacht ik.  En zo tekende ik cirkel na cirkel en verder. Stukje bij beetje.
Het hoeft niet af, het is fijn om eraan te werken.

Vandaag voelde ik me opgesloten in die vorm. Ik wilde verder, me vrij voelen en niet in die cirkels blijven. Zo tekende ik verder. Het vrije tekenvel in met lijnen en spiralen.  Allerlei lijnen door elkaar. Als vanzelf ontstonden er weer vormen. Nieuwe vormen waar ik blij van werd omdat er iets moois ontstond.

Morgen ga ik misschien kleur geven aan de tekening. Of ik ga een groot schilderij maken. In zwart-wit of in kleur.

Morgen…dat is nog ver weg. Dat komt vanzelf.

Er is geen handleiding voor rouw
Rouwen gaat niet vanzelf. Je ontdekt het gaandeweg door op reis te gaan in het onbekende landschap van rouw. Je zoekt, valt, verdwaalt, struikelt. En je gaat weer door. Wat is goed voor jou? Wat helpt jou? Wat helpt je absoluut niet?  

Er staat geen tijd voor rouw. Ik ben zelf 6 en een half jaar onderweg, na het overlijden van mijn zoon. Ik weet voor een groot deel hoe ik rouw kan dragen en wat mij helpt. De meeste dagen gaat het goed.

Totdat ik toch weer onverwacht struikel.

Je hoeft niet altijd alleen op reis.
Begrip voor jou en je rouw en steun van mensen om je heen zijn belangrijk. Een netwerk van steunpunten zou zo fijn zijn, voor als je dreigt te vallen.

Heb jij steun? 
Misschien vind je het fijn om met een paar mensen (maximaal 4) samen mee te doen aan de cursus Troostvol Tekenen. (start 21 september)

We gaan vooral creatief aan de slag. Spreekt het je aan: Rust, ruimte voor jezelf en mensen die begrijpen wat je in je rugzak vol rouw kunt meedragen, meld je dan aan voor de cursus.

Wil je liever individuele rouwbegeleiding door gesprek en/of creativiteit? Dat kan ook. Welkom! De mogelijkheden staan op wilmakoolstra.nl bij ‘voor jou’

Troostvol tekenen op maat
Wil je graag een keer een workshop volgen als ondersteuning in jouw rouw, neem gerust contact op. Veel is mogelijk, ook op locatie.

Creatieve inspiratie
Daar zijn niet altijd woorden voor nodig. Een tekening spreekt voor zich.

Ik zie ik zie… wat zie jij allemaal?

Ik hoop dat je hier inspiratie in vindt, net als Margreet, die me onderstaand berichtje stuurde. Ook jouw bericht is welkom. Een reactie vind ik altijd fijn.

‘Ik zag je tekening in zwart wit en ben gisteravond fijn gaan tekenen en kleuren’


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van ‘Tekenen van Troost’.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Een nieuwe herfst, een nieuw begin

Hoe is het met je? Heb je een goede zomer gehad? Ben je een beetje tot rust gekomen of was je juist actief op vakantie?

Wat is het weer omschakelen he, van zomer en nazomer naar herfst.

Dit is de eerste mail na de zomervakantie. ‘Die moet goed zijn! Waardevol. Daar moeten mensen iets aan hebben’. Ik denk aan de woorden van een vroegere coach en durf bijna niet verder te schrijven als ik dat bedenk. Wat is goed genoeg?

Een heel hoge lat

Als iets ‘heel goed’ moet worden, blokkeer ik. Dan slaat de faalangst toe. Het voelt een beetje als een stilleven schilderen. ‘Dat kan ik niet’, denk ik dan meteen. Nou ja, na veel oefenen zal dat best lukken, maar ik heb niet eens zin om eraan te beginnen.

Ik houd meer van het woord ‘faalmoed’, het lef hebben om fouten te maken. Daarom houd ik zo van experimenteren met materialen. Laat mij maar een beetje aanrommelen.

Uit: ‘Het hoeft niets te worden’ ontstaan vaak mooie dingen. Vanuit de ontspanning.

Experimenteren is fijner dan presteren.  

Experiment met aquarelverf en inkt

Laagdrempelig

In mijn workshops werk ik met ‘lage latten’. Iedereen kan meedoen. Ik help je stapsgewijs op weg en je kunt een idee net zo kunstzinnig uitwerken als je wilt. ‘Het gaat om het proces’ klinkt eenvoudig en dat ís ook zo. Het is troostvol om te experimenteren met allerlei materialen en gewoon maar zien wat er gebeurt, wat er ontstaat.

Iets creëren is fijn als je veel nadenkt, veel aan je hoofd hebt.  

Een nieuwe cursus Troostvol Tekenen

Soms is het fijn om met waterige inkt of aquarelverf te werken en soms is het fijn om met een passer te werken.
Er zijn dagen dat je graag wilt kleuren en op andere dagen kun je alleen zwartwit verdragen. Herken je dat?

Als je zelf veel tekent, weet je hoe het werkt. Misschien kies je bewust materialen, misschien werk je heel intuïtief.

Wil je graag je creativiteit ontwikkelen of wil je troostvol tekenen en meer weten over diverse materialen en technieken die passen bij verschillende aspecten van rouw?

In de cursus Troostvol Tekenen werk je vooral abstract, experimenteel en intuïtief. Start nieuwe cursus: 21 september

Thema’s: Stromingsbeelden, labyrinten, Dot-Art, Flower of life, Harteknopen, Verbinding en Rouw verweven in je leven ( daar zijn mooie tekenopdrachten bij.)

Nieuw: Middag workshop Troostvol Tekenen op zaterdag 15 oktober in het Kulturhus De Rietborgh te Terborg.

Wat zal ik tekenen? Welke materialen zal ik gebruiken? Welk papier is fijn? Moet ik een groot vel gebruiken of juist een kleiner papier? Kleurpotloden of krijt? En hoe…?

Een middag voor wie zich creatief wil uiten in een tijd van rouw. Over moeilijkheden en mogelijkheden. Over verlies, verdriet en troost. Aspecten van rouw worden gekoppeld aan tekenopdrachten.

Je bent ook van harte welkom als je als rouwbegeleider/coach werkt en meer ideeën wilt krijgen over wat je mensen kunt aanbieden als mogelijke tekenopdracht.

Opgave graag vóór 4 oktober.

Meer informatie over data, tijd, plaats en investering lees je bij ‘Nieuws’.

Creatieve tip

De flower of life is een mooi figuur om te tekenen. Je kunt hem net zo groot tekenen als je wilt. En dan stukje bij beetje verder invullen met vormen en lijnen naar wens, of inkleuren. De praktische tip: er bestaan passers (Hema) waar je een watervaste- of poscastift  aan kunt bevestigen. Dan hoef je niet alle grijze potloodlijnen over te trekken. Watervast, omdat je je tekening dan met inkt of aquarelverf kleur kunt geven zonder dat de lijnen uitlopen.

Zie hieronder het instructiefilmpje.

Ik wens je veel tekenplezier, lage latten en vrolijke faalmoed!


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van ‘Tekenen van Troost’.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Zomer, zon en zachtheid

Houd jij het een beetje vol in deze zomerse warmte? Geniet je van de zon?
Of is de zon te fel en te sterk aanwezig voor je? Ervaar je de warmte als troostvol?
Vroeger dacht ik dat iedereen van de zomer hield, inmiddels ken ik steeds meer mensen die ermee worstelen. De zomerse blijheid en vrijheid om je heen, laten misschien nog wel sterker dan ooit voelen dat écht gelukkig zijn er deze zomer niet in zit voor jou. Omdat je je dierbare zo mist of omdat je ziek bent. Omdat je worstelt met het leven…

Troost is… iemand die je aan een koele plek helpt
als je de zon niet kunt verdragen

De koelte opzoeken, niet zoveel van jezelf eisen en zacht zijn voor jezelf lijken logisch. Maar dat valt niet altijd mee. Er moet van alles en je wilt misschien ook wel veel meer dan je kunt. Je hoofd maakt overuren. Fijn als iemand je dan steunt.

Op zoek naar troost

In de vorige ‘Tekenen van Troost’ schreef ik over het troostpuntenlandschap. Heb jij zo’n lijstje (overzicht) van troostpunten voor jezelf?

In een boekwinkel zag ik het boek ‘De vijf talen van troost’, door Huub Buijssen. Hij schrijft het volgende:

Als je weet welke ‘taal’ de ander spreekt, en jij jouw eigen taal kent, wordt het makkelijker om steun te bieden of om hulp te vragen.

De vijf troosttalen:

  • Luisteren
  • Er zijn voor de ander
  • Iets geven
  • Helpen
  • Lichamelijke aanraking

Hierbij mis ik creativiteit. Of is dat geen taal?
Voor mij zijn tekenen, schilderen en schrijven een belangrijke ‘taal’ om me te uiten bij rouw.

Het vinden van jouw taal is natuurlijk een mooi gegeven. Als je niet van tekenen of schilderen houdt… dan zoek je het toch niet in deze vorm van creativiteit? Hoewel dat natuurlijk best de moeite waard is om eens te proberen. Daarbij allitereert het zo mooi: troost, taal en tekenen. Samen wandelen vind ik ook een mooie vorm van steun, taal van troost. Maar dat valt natuurlijk onder ‘er zijn voor een ander’.

Troost is:
Samenzijn en zingen
Herinneringen

Ogen dicht en voelen..
Jij zo ver weg
jij

Dichtbij

Voor bovenstaande afbeelding gebruikte ik het zachtste zacht dat ik kon vinden: gedroogde rozenblaadjes. Met een klein beetje gesso op aquarelpapier geplakt.

Creatieve tip
Verzamel wat bloemen die voor jou ‘zachtheid’ uitdrukken. Leg ze neer en maak een foto, of koop een bloem als reminder: je mag zacht zijn voor jezelf. Juist op de dagen van niet te verdragen…

Je kunt ook wat blaadjes of bloemen verwerken in een tekening, zoals bovenstaande vogeltjes zijn gemaakt vanuit de rozenblaadjes.

Fijne zomer!

Ik wens je een heel fijne zomer. Met zoveel mogelijk mooie dagen waarop je kunt genieten.

Dwaal je veel in het land van rouw, dan wens ik je de troost van de zon, dat zijn licht op je mag schijnen. Ik wens je de warmte toe als je het koud hebt door verdriet. Ik wens je koelte en schaduw als je de zon juist níet kunt verdagen. En ik wens je veel zachtheid. Veel lief voor jezelf. Stap voor stap, dag voor dag, en per 5 minuten vooruit denken.

Creativiteit als taal van troost

Is dat ook jouw taal? Ben je graag creatief bezig of wil je daar mee beginnen en heb je geen idee hoe?
Je bent welkom! Ik help je graag op weg.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van ‘Tekenen van Troost’.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Van knooppuntenroute naar troostpuntenroute

Ken je ze, die knooppuntenroutes die je naar de mooiste fietswegen leiden? .Je stippelt een route uit en die fiets je dan in de volgorde van de nummers die je noteerde. Dat kan via een app, maar je kunt ook, zoals ik dat graag doe, op een kaart de routes lezen. Vaak kies ik een richting en onderweg zoek ik steeds via welke knooppunten ik verder ga.

Afgelopen zondag was het een zonnige zomerdag en ik had genoeg energie om een eind te fietsen. Ik koos richting Montferland en gaandeweg reed ik Duitsland in. Uiteindelijk maakte ik een rondje van 35 km.

Als ik van tevoren deze route had uitgestippeld…. No way, veel te ver.

Ik vond het wel een mooie vergelijking met de weg door rouw. Die is gewoon niet te overzien, je hebt geen idee hoe het allemaal moet. Kom je er wel? Kom je ooit weer goed vooruit? Misschien kost het je al moeite om een klein stukje te lopen of te fietsen.

Het helpt om te denken ‘stukje bij beetje’ en af en toe even stilzitten op een bankje. Of heel véél stilzitten en af en toe een ‘stukje bij beetje’.

Grote taken opdelen in kleine. Zoals de knooppuntenroute die stukje bij beetje ontstond.  Misschien denk je op een dag: ‘Kijk eens hoe ver ik al gekomen ben!’ Ik wens het je toe, dat het steeds een beetje beter zal gaan.

Iedereen heeft zijn eigen landschap van troost

Tijdens het fietsen bedacht ik weer hoeveel lichtpuntjes en troostpunten er zijn. Door de borden met overzicht van knooppunten kwam ik op dit idee: Je kunt je eigen landschap van troost uitstippelen. Welke staat bij jou als stip op 1?  Misschien denk je op een dag: ‘Kijk eens hoe ver ik al gekomen ben!’ Ik wens het je toe, dat het steeds een beetje beter zal gaan.

Creatieve tip

Bedenk een aantal dingen die jou troosten en zet die in stippen op papier.
Verbind dan de stippen met elkaar met een wat kronkelige lijn, zoals je ook zou fietsen. Zo ontstaat er een mooi troostkaartje. Jouw eigen landkaart van troost. Tijdens het fietsen bedacht ik weer hoeveel lichtpuntjes en troostpunten er zijn. Door de borden met overzicht van knooppunten kwam ik op dit idee: Je kunt je eigen landschap van troost uitstippelen. Welke staat bij jou als stip op 1?  

Tot slot kun je er een soort legenda onder maken. Wat betekenen de verschillende stippen? Ik maakte een voorbeeld met dingen die ik troostvol vind.

Welk troostlandschap past bij jou?

Vind je het fijn om een keer samen te tekenen en/of in gesprek te gaan over rouw en troost? Je kunt een workshop bij mij volgen. Natuurlijk kun je ook een afspraak maken voor een mini sessie of individuele begeleiding.

Welkom.

zie nieuws


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van ‘Tekenen van Troost’.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Toen het misging

Vannacht kon ik niet slapen. Dat komt wel vaker voor en ik hecht er niet meer zoveel waarde aan. Ik blijf niet liggen draaien en denken, maar stap dan mijn bed uit en ga iets doen. Beetje lezen, thee drinken, tekenen.. en vooral geen beeldschermen aan, want daar word je juist zo wakker van, van dat ‘slechte’ licht.

Vannacht had ik geen zin in ‘beetje lezen, thee, tekenen…’ en zette mijn mobieltje aan. ‘Wat slecht!!!’ dacht ik nog. Maar ik had behoefte aan iets moois, iets troostvols, in een plaatje of muziek.

Ik vond afleiding in mooie liedjes op YouTube. Vaak weet je niet meer hoe je ergens terechtkomt na al dat gescroll. Ik kwam bij de mooie luisterliedjes van Yentl en de Boer. Ken je ze? Het liedje ‘toen het misging’ raakte mijn creatieve snaar. Onderaan deze mail staat een link naar het liedje op youtube.

Toen het misging

Toen we zagen dat het misging
Begon de schrijver aan zijn boek
En de schilder kwakte kleuren
Op een onbeschilderd doek
Om te zoeken naar een wereld
Die mooier is dan deze
En die ons laat begrijpen
Hoe het komt en hoe het stopt

Toen we zagen dat het misging
Het journaal te lelijk werd
En je Facebook moest vermijden
Als je goed wou kunnen slapen *
Zocht de schrijver naar een wereld
Waar rechtvaardigen regeren
En je als je wordt verbannen
Bij zeven dwergen mag logeren

Een universum naast het onze
Dat kan troosten en verdoven
Om temidden van de rotzooi
Nog in schoonheid te geloven

Nu we voelen dat het misgaat
In een wereld vol verdriet
Grijpt de danser naar z’n spitzen
Zingt een zangeres haar lied

Wat herken ik mezelf in de tekst van het lied. Op zoek naar een universum naast het onze dat kan troosten en verdoven. Zo creëer ik kleurrijke tafereeltjes waar ik blij van word. Van dit tafereeltje werd ik zo blij, dat ik er een gouden krulletjeslijst omheen liet maken.

troost is: een vrolijk tafereeltje schilderen en jezelf een gouden lijstje gunnen

Wat troost jou

Natuurlijk herken ik mezelf in ‘de schrijver’ en ‘de schilder kwakte kleuren op een onbeschilderd doek’. Soms luister ik naar muziek, of ik ga wandelen. Wat troost jou? Heb jij ook een creatieve activiteit?

Zoekend naar een wereld die mooier is

Heb jij zin om je creatief te uiten in tekenen of schilderen? De komende weken staat de deur van mijn huiskameratelier open. Elke ochtend geef ik een workshop.

  • Van 5 juli t/m 8 juli staat er elke ochtend van 10.00 – 12.00 uur een workshop ‘verrassend tekenen’ op het programma.

    Voor perfectionisten én ‘ik heb nog nooit getekend’- deelnemers. Vanuit stippen, lijnen, stempels, papiersnippers en alles wat niets hoeft te worden of hoeft te zijn, ontstaan vaak de mooiste, speelse kunstwerkjes. Leef je uit, geef je fantasie een boost en geniet van deze zomerse workshops.

Welkom.

Voor alle data en informatie, zie nieuws

Link naar het lied ‘toen het misging’ op youtube 


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van ‘Tekenen van Troost’.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Puzzelend door het leven

Hou jij van puzzelen? Ik wel. Het liefst maak ik een legpuzzel met een leuke afbeelding. Een van 1000 stukjes.

Ik kan me de dag niet heugen dat ik zo’n puzzel maakte. Ik heb er geen  ruimte voor, geen tijd, geen prioriteit. Ik puzzel op een heel andere manier. Misschien is het hele leven wel een soort puzzel geworden…herken je dat gevoel? Wat doe ik, wat laat ik en hoe krijg ik de losse onderdelen als geheel?

Ik zoek weggetjes door een tekening om er 1 doorlopende route van te maken.

Ik ontwerp labyrintjes.

Labyrinten

Het is net als een puzzel: Labyrintvormen ontwerpen. Je bedenkt bijvoorbeeld dat je een hand, uiltje of bloem wilt tekenen, en daarvan maak je dan met allerlei lijnen om elkaar heen een labyrint-tekening.

De klassieke labyrinten zijn ook mooi. Zo ontdekte ik naast ‘Chartres’ en het ‘Kretensisch labyrint’ de ‘Aztec sun’.

Aztec sun

Bijzondere ontmoeting

Op verzoek gaf ik vorige week aan vier mensen de workshop ‘Chartres labyrint’.

Wie het labyrint tekent, ontdekt al gauw de symboliek van het labyrint als levensweg. Je verbindt je met je eigen levensloop. In gesprek met anderen kom je dan snel tot diepgang en persoonlijke verhalen. Zo ontstond in deze workshop een bijzondere ontmoeting en we spraken een vervolgworkshop af.

variatie op het labyrint van Chartres

Rouw is als een schaduw

Hoe gaat dat eigenlijk bij workshops? Gaat het altijd over rouw?

Nee. In de workshops is praten over rouw niet het uitgangspunt. Maar waar het gaat over jezelf, en dat is in elke tekening of schilderij, kan rouw plotseling opduiken, je raken. Zoals Manu Keirse zegt: “Verdriet is als een schaduw; mijn schaduw gaat altijd met me mee. Soms zie ik die en soms niet. Op veel momenten ben ik me niet bewust van mijn schaduw. Die ligt vaak achter mij. Maar ik kan een hoek van een straat omslaan en ineens ligt die recht voor mijn voeten.”

In de workshops ben je welkom met alles wat is. Ik bied je ruimte voor wie je bent, dus ruimte voor rouw. Met altijd het accent op tekenen/schilderen. Je hoeft niets te zeggen als je daar geen zin in hebt, maar jouw verhaal mag verteld worden.

Welkom.

verschillende labyrintvormen verwerkt in schilderijen


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van ‘Tekenen van Troost’.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Tekenen van troost

Lijdenstijd

Veel mensen herkennen het: Onrust in de weken voor de sterfdag van hun dierbare. Het is toch ook niet te bevatten… zoveel jaar geleden leefde hij/zij nog in deze weken en dan is er die datum van overlijden.

Herken jij ook die onrust?

Het labyrint van Chartres, detail schilderij
Het licht is sterker dan het donker

De tijd voor Pasen is voor mij een jaarlijks terugkerende moeilijke tijd. Een herbeleving van tijd, waarin ik vaak niet weet waar ik het zoeken moet. In de week voor Pasen (6 jaar geleden) overleed Robbin (mijn jongste zoon).

En nu is het zes jaar later en opeens alweer drie weken na Pasen. Ik zie en voel weer volop tekenen van troost:
De lente jubelt in allerlei kleuren, de zon verwarmt me en ik voel rust en ruimte om te schrijven.

Leven

Voor mij is er veel troost in de natuur die nu steeds kleurrijker wordt. De zon wordt weer warmer en de vogels zingen nóg luider.

Labyrint als teken van troost

De symboliek van het labyrint is mooi. Het gaat over leven, dood en nieuw leven. Wie het labyrint in loopt, gaat onderweg naar het centrum. 

Ik zie het labyrint als levensweg en ook als reis door rouw. De weg is lang, vol bochten. Je moet het maar zien vol te houden….maar, in tegenstelling tot een doolhof kun je niet verdwalen in het labyrint. Er is 1 weg.

Na de dood van je dierbare is er geen ‘gewoon leven dat doorgaat’. Je moet jezelf opnieuw uitvinden. Wie ben jij nog zonder de ander? Hoe voel jij verbinding met je lieve naaste? Hoe zou het met hem/haar zijn? Vraag jij je dat ook weleens af?

Acrylverf op doek, 90 x 90 cm

Zou je graag een labyrint willen lopen maar kan dat niet door ziekte of energiegebrek? Kom je de deur moeilijk uit door rouw? Als je een labyrint tekent, kun je de weg ‘lopen’ door met je vinger het pad te volgen.

Zo legde men vroeger in kerken labyrinten, voor mensen die de pelgrimsreis naar Jeruzalem niet konden lopen.

Creatieve tip:

Teken een spiraal van binnen naar buiten, met een beetje bibberhand, rafelige lijn. Teken dan vanaf nr.2 richting nr.3 de spiraal in tegenovergestelde richting. Zo heb je op eenvoudige wijze een labyrintroosje getekend. Je kunt dit op allerlei manieren uitwerken. Van kleine pentekening tot groot schilderij. Met veel of weinig lijnen. Vergelijk de tekeningen hierboven en hieronder maar eens.

Veel tekenplezier!

Wil je een keer een workshop volgen of ben je op zoek naar individuele begeleiding? zie agenda.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van ‘Tekenen van Troost’.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Zonder titel

Vanochtend zag ik een foto van een vader die zijn zoontje op zijn schouders draagt.
Een mooi beeld, dat mij inspireerde om deze tekening te maken.

Een vader en een zoon…dat roept verschillende dingen bij me op. Mooie herinneringen aan een gouden tijd én gemis. Het vogeltje dat weggevlogen is en niet meer terugkomt….

Als ik nu naar deze tekening kijk, zie ik verschillende dingen. Ik kan me verplaatsen in de zorgzame vader die zijn kindje draagt.

Ik kan me ook verplaatsen in het kind dat gedragen wordt. Je gedragen voelen is fijn: Er zijn mensen die om je geven en je een helpende hand of steunende schouder bieden als dat nodig is.

Waarom wordt dit vogeltje gedragen? Kon het niet meer vliegen, was het moe, of wilde het plezier beleven en even hoog boven alles uit kijken?

Het is best leuk om je tekening zo te bekijken, jezelf vragen te stellen en je eigen verhaal erin te zien.

Innerlijke vreugde

Betekenissen

Ik kreeg deze week de vraag naar de betekenis van twee van mijn schilderijen.

Mooi zo’n vraag. Het liet me opnieuw bewust naar deze schilderijen kijken. Als je een werk ‘Abstract’ noemt, zoals ik bij bovenstaand schilderij deed, kan de kijker er zelf van alles inzien. Daarbij betekent ‘abstract’ voor mij hetzelfde als ‘zonder titel’.

Ik vind het fijn als mensen een beeld op zich laten inwerken en hun eigen verhaal eraan geven. Maar nu vroeg iemand naar míjn verhaal. Dus ik probeer nu te verwoorden, wat ik intuïtief schilderde.

Ik heb de titel veranderd in: ‘Innerlijke vreugde’. Ik schilderde in een mooie tijd. Een tijd waarin ik me licht en happy voelde. Ik weet nog precies wanneer. Het was kort na mijn verhuizing naar de Achterhoek. Ik voelde rust en ruimte om heerlijk ontspannen aan het werk te gaan.

Het schilderij is opgebouwd in verschillende lagen. De ondergrond is donkerroze en daaroverheen schilderde ik steeds meer lichte kleuren roze, wit, geel en meer.

‘Roze dankt zijn naam aan de roos. De roos met haar zachte, zoete geur. Als je roze in een ruimte toepast, neemt het negatieve gevoelens weg en geeft het de ruimte een milde, liefdevolle sfeer’ (bron: ‘Kleur ben je zelf’).

Ik denk dat ik daarom zo blij ben met dit schilderij. De zachte uitstraling is sfeervol én het herinnert me aan de mooie tijd waarin ik het schilderde.

Het wit en lichtgeel geven me een gevoel van verbinding met iets waar ik geen woorden voor heb. Iets met licht en kracht van boven. Maar ook een innerlijke stilte.

Ik heb het schilderij vanuit mijn gevoel intuïtief opgebouwd in lagen. Zonder vooropgezet plan dus.

De kijker (koper?) ziet zijn eigen verhaal. Wat zie jij?

Het tweede schilderij kreeg als titel ‘Ik heb voor jou de zon geplukt’. Ik schreef al eens eerder over het ontstaan van dit schilderij:

Alleen maar vrolijke plaatjes maken, lijkt op ontkenning van alle verdriet. Tegelijk helpt het ook. Toen ik gisteren de zon maakte, voelde dat als een bevrijding, na het verwerken van de prut op mijn schilderdoek. ( dat was nog ff technisch gedoetje, ik gebruikte een gel medium om koffiedik op te plakken)

In mijn werk maak ik keuzes. Soms heb ik aandacht voor het donker, verlies, verdriet, en dan heb ik weer aandacht voor moed, kracht, zacht en troost.

Rouw heeft ruimte nodig.
Wie rouwt, heeft kleur en troost nodig.
En zo is mijn schilderij geworden:

‘Ik heb voor jou de zon geplukt’


Hierbij lag de titel door de afbeelding voor het oprapen.
Geel is de meest blije kleur. En goud (de kleine zon) is het mooiste wat je jezelf mag gunnen. Tot zover over mijn schilderijen.

Als je meer over de betekenis van kleuren wilt lezen, is dit een mooi boek.

Ik wens je voor de komende tijd de warmte van de zon en de mooiste kleuren.

Vind je het fijn om samen met anderen kleur te geven aan je dag? Kijk eens bij de Agenda. Misschien zit er iets voor jou bij. Welkom!


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Het labyrint als wegwijzer

Er zijn van die wijze mensen die zeggen dat je niet op inspiratie moet wachten, maar dat je gewoon aan het werk moet gaan.
Zo opende ik mijn laptop om weer eens te schrijven, en hoopte ik dat de inspiratie dan vanzelf zou komen.  

labyrint-hart

Maar dat ‘gewoon aan het werk gaan’, werkte niet. Geen krachtige kleurrijke woorden of betekenisvolle opborrelende ideeën, niks flow, niks.

Wat wél werkte: tekenen. Als niets lijkt te lukken en op moeilijke momenten, ga ik altijd zomaar wat tekenen. Meestal gaat dat vanzelf.

Waar mijn schrijfpen hapert, vloeit de inkt uit mijn tekenpen

Als mijn tekenpen dan óók nog eens weigert, ik me helemaal verdwaald voel en niet weet wat ik moet tekenen, weet ik waar ik altijd op terug kan vallen. Labyrinten tekenen!

De weg van het labyrint

Als ik een labyrint teken, geeft me dat een goed gevoel. Er is 1 weggetje en daar kun je niet verdwalen. Nog zonder veel uitleg over de symboliek is het al fijn om te doen. 

Het is eenvoudig om vanuit een kruispunt en vier punten daar omheen een labyrint te tekenen. Je kunt het al aflezen uit bovenstaande tekening.

Tussen de lijnen is er nu een pad ontstaan. Deze basis kun je op allerlei manieren uitwerken.

Het labyrint met 7 omwegen, het ‘Kretensische labyrint’, is een variatie op deze basis. Als je het leuk vindt om dat samen te gaan tekenen, kan dat tijdens het Online Tekencafé op 11 april.

het Kretensische labyrint met 7 omwegen

Het labyrint van Chartres en zelf labyrinten ontwerpen

Als je weet hoe het moet, is het niet moeilijk.
Ja… dat is bij alles natuurlijk. Ben je benieuwd hoe je het labyrint van Chartres tekent en hoe je je eigen labyrinten kunt ontwerpen?

In de nieuwe cursus Labyrint tekenen, laat ik je zien hoe dat kan.
Ik heb vier Online bijeenkomsten gepland.

Aan bod komen:

  • het Kretensisch labyrint,
  • het labyrint van Chartres,
  • hartlabyrint,
  • bloemen en
  • je eigen ontwerp

Nieuw: Offline cursus!

De off-lijnen gaan weer open. Ik ontvang je graag in mijn creatieve huiskamer voor de cursus Labyrint tekenen zoals hierboven genoemd.

Het verschil: de Offline bijeenkomsten hebben een tijdsduur van twee uur. Online duurt een workshop anderhalf uur. En, o ja, ik schenk weer koffie of thee voor je in.

het Kretensische labyrint, Chartres en zelf ontworpen tulpen-labyrinten


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.

Van Vleugellam naar Veerkracht en Vreugde

Vleugellam

Ken je dat? Dat overspoelende gevoel? Geraakt worden en niets meer kunnen.

De hele wereld rouwt momenteel. Het is echt verschrikkelijk. Mijn hart huilt. Hier stoppen mijn ‘zinnige’ woorden.

Het valt me moeilijk om in deze dagen te schrijven. De oorlog in Oekraïne  heeft een verlammende werking op me. Ik denk op veel mensen. Iedereen leeft nu in angst. En iedereen gaat er weer anders mee om. Hoe doe jij dat? Wat doe je en wat juist niet?

Ik voelde me een vleugellam vogeltje, dat het liefst in een hoekje ging zitten wachten tot het over zou zijn. Maar na de eerste schok en vreselijke beelden op tv, voelde ik een enorme drive om te gaan tekenen en mijn gevoel te uiten. En ik vond rust in het kleuren met kleurpotloden.

Veerkracht

Mensen hebben veel veerkracht. Maar wat als je weinig reserve hebt? Als je zelf al rouwt om persoonlijk verlies en de hele wereld rouwt? Wordt jouw rouw erger? Of heb je daar niet eens meer ruimte voor?

Tekenen heeft mij mijn hele leven al geholpen. Als kind al bij kleine verdrietjes, als volwassene in tijden van somberte. En na het overlijden van Robbin hield tekenen me op de been. Terwijl ik alleen maar stil kon zitten, kon ik wél tekenen, of iets vegen in koffieprut.

Vreugde

Ik vind het altijd weer bijzonder hoe blij ik word als ik iets maak. Als ik zomaar wat krabbel óf uitdrukking kan geven aan emoties. Ook aan de heel verdrietige. Het is net alsof ik dan even opgetild word uit iets zwaars. Het geeft me lucht. En meer. Ik ben ook altijd trots als iets mooi is geworden.

Verlangen naar vrede

De laatste tekening die ik afgelopen week maakte. Daarbij koos ik de kleuren van Oekraïne.


Deze blog is eerder verstuurd naar de ontvangers van mijn Wekelijkse Inspiratie.
Wil jij ook gratis wekelijks een mail met creatieve inspiratie en blogs over rouw?
Schrijf je dan hier in.