Wat je niet ziet, dat is er niet en wat je niet zegt..

Vanochtend stond ik, zoals bijna elke ochtend, een tijdje mijmerend voor mijn keukenraam en keek naar buiten, naar mijn tuin. Tussen het vele onkruid staan mooie bloemen. Nee, het is niet, zoals gewenst andersom, dat er tussen prachtige bloemen wat onkruid staat.

Gelukkig zijn de kleurrijke bloemen nog goed zichtbaar.

Opeens zag ik iets bewegen. Een muis! Ai, die zou ik liever niet zichtbaar hebben. Ik wéét dat mijn tuin een paradijsje is voor muizen, maar met mijn muizenangst wil ik ze gewoon niet zien. Dan lijkt het net of ze er niet zijn.
Muizen tekenen vanuit een druppel, vind ik dan wel weer leuk.

Iets zichtbaar maken, vind ik niet zo moeilijk. Vrolijke vogeltjes, troostvogeltjes, verdriet of muizenissen krijgen als vanzelf vorm op papier. Iets hoorbaar maken vind ik ook niet zo moeilijk. Ik houd van taal en spelen met woorden.

Maar als het om gevoel gaat en gemis door rouw, is het een ander verhaal. Het is best alweer lang geleden dat ik de naam van Robbin typte. Ik wil niemand met mijn verlies en verdriet belasten. En mijn omgeving denkt: ‘laat ik er maar niet over beginnen, want anders denkt ze er weer aan.’ (‘wat je niet zegt, dat is er niet’)

Ik hoef ook niet altijd over mijn gemis te praten. Als ik met vrienden samen ben, en ze weten van mijn verlies, is dat meestal ok. Ik kan er zelf over beginnen of niet.

Iets zichtbaar of hoorbaar maken van je gevoel bij rouw. Hoe doe jij dat? Doe jij dat? Teken of schrijf je graag? Begin je zelf een gesprek daarover, of wacht je liever af tot de ander begint, ernaar vraagt? Ik ben best benieuwd en lees graag jouw reactie via de mail. 

Heb je zin om ook te tekenen?
zie: https://wilmakoolstra.nl/nieuws/

Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.